Od kiedy jeździmy elektrycznymi pojazdami?

źródło: Wikimedia Commons/Markus Schweiss

Wagon elektryczny Siemensa – światowy rekordzista prędkości z 1903 r.

W cyklu o historii elektryczności 
i elektrotechniki opisałem już rozwój metod wytwarzania elektryczności i pierwsze formy jej wykorzystania – głównie do oświetlenia. Dzisiaj chcę opowiedzieć o tym, jak zbudowano pierwsze pojazdy elektryczne i gdzie je stosowano.

Pomysł, żeby silniki elektryczne (ich wynalezienie opisałem w artykule „Elektryczność pracuje"; „Rzecz o Historii", 15 listopada 2019 r.) zastosować do napędu różnych pojazdów, był podejmowany przez wielu wynalazców i konstruktorów. Od początku rozwoju elektrotechniki było jednak wiadome, że woda i prąd się nie lubią. Woda (czy nawet sama wilgoć) wywoływała uszkodzenia i zwarcia w instalacjach elektrycznych, a także groziła ludziom porażeniami elektrycznymi i przykrymi wypadkami.

Najpierw na wodzie

Pierwszym pojazdem z napędem elektrycznym była łódź motorowa, którą zbudował Boris Siemionowicz Jacobi. Ten rosyjski elektrotechnik i fizyk pochodzenia niemiecko-żydowskiego żył i pracował w Petersburgu, gdzie miasto przecina rzeka Newa i sieć kanałów. Gdy w 1834 roku zbudował udoskonalony silnik elektryczny, to na polecenie cara Mikołaja I w 1839 roku umieścił go, wraz z dużym ogniwem Volty, na dużej ośmiometrowej łodzi i zademonstrował carowi oraz carskim dostojnikom możliwości tej pierwszej elektrycznej motorówki. Łódź zabierała 14 pasażerów i poruszała się z szybkością 5 km/h po rzece Newie, budząc duże zainteresowanie. Jednak elektryczny napęd łodzi na większą skalę się nie przyjął, bo – jak już wspomniałem – woda i elektryczność zdecydowanie się nie lubią.

Pojazdy elektryczne pod...