Obowiązek czynienia dobra

autor zdjęcia: Ze zbiorów Muzeum Ziemi Biłgorajskiej w Biłgoraju

źródło: Rzeczpospolita

W okresie międzywojennym Żydzi stanowili znaczną część mieszkańców Biłgoraju

źródło: Rzeczpospolita

Wobec powszechnej biedy wielkie znaczenie w życiu żydowskiej społeczności biłgorajskiego sztetla miała samopomoc i dobroczynność.

Od początku 1916 r. w Biłgoraju zaczęły się pojawiać żydowskie objazdowe grupy teatralne. Teatr stał się popularny, budował świadomość i wrażliwość. Sztuki grane były przede wszystkim w języku jidysz, co język ten nobilitowało. Założono również na miejscu amatorskie koło teatralne złożone z miejscowych Żydów, które działało do końca pierwszej wojny światowej. Znamy nazwiska działaczy aktorów: małżeństwa Brofmanów, Honigbojmów, Grosmanów oraz Rojza Szwerdszarf czy Jakow Mermelsztajn. Koło teatralne rozpoczęło publiczną aktywność od wystawienia Króla Leara Szekspira, oczywiście w języku jidysz. W okresie międzywojennym – wedle wspomnień – w Biłgoraju istniało stale kilka kół teatralnych. Można chyba uznać, że była to aktywność widoczna w życiu społecznym młodzieży. Przez cały okres międzywojenny teatr amatorski był popularną formą aktywności. W czasach, gdy nie było jeszcze telewizji ani nawet radia, zapewniał realizację kilku potrzeb jednocześnie: bycia razem, zaspokajania ciekawości świata, aktywności społecznej, poczucia sprawczości, także i zdobywania popularności. Wszystkie instytucje tworzyły kółka teatralne. Własny teatr amatorski prowadziły: powiatowa Organizacja Syjonistyczna, związek zawodowy (na początku w Biłgoraju był tylko jeden związek zawodowy reprezentujący wszystkie branże), Bejtar, He-Chaluc, Mizrachi, szkoła dla dziewcząt Beis Jaakow. Podobną...