Irańscy łowcy węży

źródło: Rzeczpospolita

Pasterz na Wielkiej Pustyni Słonej

autor zdjęcia: bogusław chrabota (3)

źródło: Rzeczpospolita

Ruiny grobowca z epoki Sasanidów (VII wiek), nieopodal zamku Shamiran w północno-wschodnim Iranie

źródło: Rzeczpospolita

Teheran, widok na jeden z licznych plakatów wielbiących Chomeiniego

Na Wielkiej Pustyni Słonej karawany nie przepadały, bo trzymały się Jedwabnego Szlaku, który opierał się o północną część pustyni. Ginęli ludzie walki. Żołnierze obcych armii. Najeźdźcy, którzy zapuszczali się w głąb pustyni.

Jechaliśmy przez Wielką Pustynię Słoną (Dasht-e Kavir) późną nocą, w przylepiającym się do szyb samochodu drobnym deszczu. Nie widzieliśmy ani chmur, ani gwiazd. Szeroka droga wspinała się na granatowe garby wzniesień. Znaki drogowe co chwila przypominały, że o każdej porze dnia i nocy przez pas asfaltu przetoczyć się może stado dzikich wielbłądów. Trzeba było więc uważać, mieć oczy szeroko otwarte, bronić się przed wszechogarniającą siłą snu.

Mgła. Chwila przerwy. I jeszcze większa mgła. Pewnie bezwiednie przekroczyliśmy granicę chmur. Jechaliśmy przez Dasht-e Kavir, zanim jeszcze wszystko się wydarzyło, zanim swoim słonecznym ogrodem przyjął nas Isfahan. Zanim odwiedziliśmy otoczony koroną błękitnych meczetów plac Imama i zanim w małej herbaciarni na piętrze narożnego budynku poznałeś piękną Maral, dziewczynę o orzechowych oczach, która skromnie przykrywała włosy lazurową chustką.

Czarowne Isfahan

Wokół placu Imama rozpościerają się markizy zamożnych sklepów. Głębiej w korytarzach mieści się najszlachetniejszy na świecie suk; ludzie są tu wytworni, milczący, wydaje się, że pieniądze są dla nich niepotrzebnym dodatkiem do przyjemności domykanej transakcji. W ukrytych w podwórzach pracowniach sławni miniaturyści malują pędzelkami z kociej sierści pełne zawiłości sceny na pergaminie, płytkach ze...