Dostawcy wysokiego ryzyka: przejrzyste procedury czy tajna dowolność?

autor zdjęcia: mat. pras.

źródło: Rzeczpospolita

Co różni projekt unijnego Cybersecurity Act 2 (CSA2) od noweli ustawy o Krajowym Systemie Cyberbezpieczeństwa (KSC).

Bezpieczeństwo łańcucha dostaw w gospodarce i sektorze publicznym w obecnej sytuacji geopolitycznej jest niezwykle ważne. Z tą myślą Komisja Europejska przygotowała i rozpoczęła proces uzgodnień rozporządzenia CSA2, który zastąpi przepisy z 2019 r. Nałożyło się to na procedowaną w Sejmie nowelizację KSC. Wdraża ona z ponad dwuletnim opóźnieniem dyrektywę NIS2. O ile NIS2 zajmuje się łańcuchem dostaw, to nie zawiera regulacji dot. DWR (ang. HRV). Rząd zdecydował się na dodanie tych regulacji do projektu KSC. Sposób, w jaki to zrobił, budzi silną krytykę wśród przedsiębiorców i ekspertów.

W projekcie CSA2 regulacji DWR poświęcono Tytuł IV. Podczas drugiego czytania rząd wskazał ten fakt jako dowód, że „Komisja Europejska wzorowała się na polskim KSC”. Opinia ta nie znajduje jednak poparcia w analizie obu tekstów. Sposób, w jaki obie regulacje podchodzą do kwestii łańcucha dostaw i poszanowania podstawowych zasad konstytucyjnych demokracji, różni się diametralnie. Polski projekt KSC zawiera podnoszone w toku konsultacji i prac w Sejmie istotne luki w zakresie gwarancji proceduralnych, które są standardem w projekcie unijnym.

Dwustopniowość oceny europejskiej

W projekcie CSA2 żadne ograniczenia nie mogą zostać wprowadzone bez...