O bolączkach pracy sędziego

Po prestiżu pozostało wspomnienie, a praca jak była tak nadal jest bardzo odpowiedzialna.

Minął kolejny rok w polskim sądownictwie. I poza coraz większą anarchizacją wymiaru sprawiedliwości nie widać żadnych działań zmierzających do realnej poprawy warunków pracy w sądach, co finalnie wpłynęłoby na szybkość procedowania w sprawach.

Przedstawiciele dwóch stowarzyszeń sędziowskich – Iustitia i Themis oraz wywodzący się z nich obecny minister sprawiedliwości jak mantrę powtarzają w mediach, jakim to wręcz złem wcielonym są sędziowie powołani po 2017 roku. I jak to przez takich sędziów, pozbawionych atrybutu nieskazitelnego charakteru, cierpią całe rzesze obywateli, szukających ochrony swoich praw w polskich sądach.

Nic nie jest takie, na jakie wygląda

Ale czy na pewno w tym tkwi podstawowy problem polskiego sądownictwa? A może krucjata przeciwko sędziom mianowanym po 2017 r. jest jedynie przykrywką maskującą inne problemy, przez które polski wymiar sprawiedliwości jest coraz bardziej niewydolny?

Z rozmów ze znajomymi wyłania się obraz sędziego za stołem sędziowskim, w todze. I ten wieczny komentarz: „Co wy w zasadzie takiego robicie? Raz albo dwa razy w tygodniu posiedzicie na sali, posłuchacie stron i napiszecie wyrok. A sekretariat? Siedzą w nim pracownicy, coś tam poklikają w komputerach i idą do domu.”. Jak zwykle nic nie jest takie, na jakie wygląda.

Zacznijmy od tego, że każdy sędzia codziennie sprawuje pieczę nad swoim referatem,...