Uśmiechnięta twarz Wojtka Olejniczaka podcięła skrzydła SDPL

autor zdjęcia: Karol Piechocki/REPORTER

źródło: Rzeczpospolita

Inicjatywa powołania SDPL nie była technicznym wyłomem, była oczekiwaną nowością. Ale z czasem każda nowość powszednieje – zauważa Arkadiusz Kasznia. Na zdjęciu podczas konferencji prasowej 2 sierpnia 2006 r.

Gdy odchodziliśmy z SLD wiedzieliśmy, dokąd nasza secesja zmierza. Natomiast dziś mam wrażenie, że rozłamowcy z Polski 2050 nie mają bladego pojęcia, dokąd zmierzają. Idą po omacku, jedni śladem sympatii do Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz, drudzy do Pauliny Hennig-Kloski. Dlatego nie widzę przed nimi żadnej konstruktywnej przyszłości.Rozmowa z Arkadiuszem Kasznią, byłym posłem i wiceprzewodniczącym Socjaldemokracji Polskiej

Konferencja prasowa rozłamowców z Polski 2050 przypomniała mi inną konferencję, sprzed 22 lat, w której pan uczestniczył. Wtedy rozłamowcy z SLD stanęli przed kamerami i opowiadali, jak okropnie było w tej partii i jak wspaniale będzie w ich nowej formacji. Miałam wrażenie, że ci, którzy odeszli z Polski 2050 mówili to samo.

No nie do końca. Porównywanie tych dwóch wydarzeń – rozłamu w SLD w 2004 r. z rozłamem w Polsce 2050 jest jak zwiedzić francuskie zamki nad Loarą, a potem oglądać je w Legolandzie. Niby podobne, ale w wersji mini.

Podobno historyczne fakty powtarzają się jako farsa.

Dokładnie. SLD to była potężna partia, a SDPL, gdy powstała po rozłamie, miała większą reprezentację parlamentarną niż Polska 2050 na starcie kadencji. W dniu wspomnianej konferencji liczyliśmy 33 posłów i 10 senatorów. Na dodatek posłowie SDPL mieli większą świadomość swojej wagi i roli w koalicji rządzącej niż Polska 2050. Nikt nie dopominał się rządowych stołków. Nikt pod osłoną nocy nie paktował z opozycją. A to właśnie od nocnego spotkania Szymona Hołowni z Jarosławem Kaczyńskim, prezesem PiS, w mieszkaniu europosła PiS Adama Bielana rozpoczęły się te ruchy robaczkowe w Polsce 2050. Czy to przystoi, by...