Jakie błędy popełniają kadrowi, ustalając prawo do urlopu dodatkowego z tytułu niepełnosprawności?

Do nabycia prawa do urlopu dodatkowego z tytułu niepełnosprawności nie wystarczy orzeczenie – muszą być spełnione jeszcze inne wymogi. Służby kadrowo-płacowe powinny sprawdzić, czy pracownicy je spełniają.

Ustalając prawo do urlopu dodatkowego z tytułu niepełnosprawności oraz jego wymiar, kadrowi często spotykają się z okolicznościami budzącymi ich wątpliwości. Część z nich wyjaśnia niniejsze opracowanie.

Nie tylko okres przepracowany

Prawo do dodatkowego urlopu wypoczynkowego z tytułu niepełnosprawności wprowadza art. 19 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 913 ze zm.). Przepis ten wyjaśnia, że osobie zaliczonej do umiarkowanego lub znacznego stopnia niepełnosprawności przysługuje dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze dziesięciu dni roboczych. Prawo do pierwszego urlopu dodatkowego pracownik nabywa jednak dopiero po przepracowaniu roku po dniu zaliczenia do jednego z wymienionych stopni niepełnosprawności.

Powołując się na fakt, że mowa jest tu o okresie przepracowanym, część kadrowych w wymaganym okresie rocznym uwzględnia tylko dni faktycznie przepracowane. Tymczasem bierze się tu pod uwagę także okresy, w których pracownik nie świadczył pracy z powodu choroby, za które pobrał wynagrodzenie chorobowe, zasiłek chorobowy czy też świadczenie rehabilitacyjne, a także zasiłek macierzyński.

Przykład

13 stycznia 2025 r. pracownik przedłożył pracodawcy pierwszorazowe orzeczenie o przyznaniu umiarkowanego stopnia niepełnosprawności wydane 7...