Szpagat Łukaszenki

Patrząc na kłopoty irańskiego reżimu, sojusznika Mińska, Aleksander Łukaszenko próbuje doprowadzić do odwilży w relacjach nie tylko z USA, ale i z UE. Przeciwnicy dyktatora stawiają warunek.

– Najgorsza była izolatka w Szkłowie, gdy zimą otwierano okna i stawiano mnie pod ścianą z szeroko rozstawionymi nogami i podniesionymi do góry rękami. W takiej pozycji w lekkim ubraniu trzeba było trwać nawet przez kilka godzin. To była prawdziwa lodówka. Idąc spać, nie wiedziałem, czy się obudzę. Zdarzało się zasnąć w środku dnia. Miałem też halucynacje – mówi „Rzeczpospolitej” Paweł Siewiaryniec, jeden z liderów białoruskiego ruchu demokratycznego, który po ponad pięciu latach spędzonych w kazamatach Łukaszenki w grudniu wyszedł na wolność.

Uwolniono go dzięki staraniom administracji Donalda Trumpa i natychmiast wydalono z kraju wraz z innymi ponad stu więźniami politycznymi. Od trzech miesięcy wraz z rodziną przebywa na Litwie.

– Warunki panujące w białoruskich więzieniach niszczą stawy, dobijają żołądek i płuca. Mierzy się z tym większość więźniów politycznych. To najmocniejsza broń reżimu – dodaje.

Walczy z Łukaszenką od początku jego rządów. Przez to w łagrach i aresztach spędził w sumie 11 lat. Wrzucano go do karcerów, pojedynczych cel i izolatek.

– Jeszcze przez półtora roku musiałem pracować w tartaku – opowiada.

Od 2024 r. dzięki staraniom USA dyktator uwolnił już ponad 300 więźniów politycznych, w tym wielu czołowych przeciwników, takich jak Siarhej Cichanouski (mąż liderki wolnej Białorusi Swiatłany...