Zatrudnienie w organizacjach wyznaniowych – zakres swobody a obowiązki prawne

Wyroki TSUE stanowią ważny krok w kierunku zapewnienia, aby prawo do wolności religijnej nie było wykorzystywane jako narzędzie do nieuzasadnionego różnicowania pracowników.

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 17 marca 2026 r. w sprawie C-258/24 (Katholische Schwangerschaftsberatung przeciwko JB) stanowi kolejny, niezwykle istotny etap w procesie precyzowania granic dopuszczalnego różnicowania pracowników przez Kościoły i organizacje wyznaniowe. Sprawa dotyczyła pracownicy zatrudnionej w katolickiej poradni dla kobiet w ciąży, prowadzonej przez organizację kościelną, której działalność nadzoruje Caritas. Choć stan faktyczny miał charakter lokalny, znaczenie orzeczenia wykracza daleko poza granice Niemiec, ponieważ dotyka fundamentalnego zagadnienia równowagi między autonomią Kościołów a zasadą niedyskryminacji w zatrudnieniu.

Wyjątek religijny w dyrektywie – cel i jego ścisłe granice

Art. 4 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE przewiduje, że odmienne traktowanie ze względu na religię lub przekonania nie stanowi dyskryminacji, jeżeli – z powodu charakteru działalności Kościołów lub organizacji wyznaniowych – religia stanowi podstawowy, zgodny z prawem i uzasadniony wymóg zawodowy, uwzględniający etykę organizacji. Przepis ten, choć sformułowany szeroko, od początku miał charakter wyjątku, a więc powinien być interpretowany w sposób ścisły i ostrożny. Trybunał wielokrotnie podkreślał, że odstępstwa od zasady równego traktowania nie mogą być traktowane rozszerzająco, a ich stosowanie musi być ograniczone wyłącznie...