Odyseusz taki jak ty

autor zdjęcia: materiały prasowe

źródło: Rzeczpospolita

Nasza cywilizacja wyróżnia się tym, że zdobywa się na refleksje o własnej kondycji, czego nie robi (anty)cywilizacja rosyjska. W tym sensie „Odyseja” w reż. Christophera Nolana jest kontynuatorką najlepszej tradycji kina wojennego

Kino nauczyło się opowiadać o tym, że świat płonie. Z pomocą przyszedł Homer. Christopher Nolan zaproponował nam „Odyseję” zrealizowaną z epickim rozmachem, a jednocześnie intymną: śpiewa nam, kiedy jesteśmy przywiązani do masztu.

Czym jest historia? – To rodzaj zawierania bliskiej znajomości z ludźmi, zbiorowościami, których już dawno nie ma, a w których ja szukam czegoś, co pozwala mi się z nimi porozumieć – taką definicję podał prof. Karol Modzelewski w ostatniej rozmowie z „Gazetą Wyborczą”, która została opublikowana już po jego śmierci (Karol Modzelewski zmarł 28 kwietnia 2019 r. – red.).

Czy z mitami jest podobnie? Czy można zawrzeć bliską znajomość z herosem? Czy można się porozumieć z Odyseuszem? Nigdy nie było łatwiej. Chyba że w starożytności.

Czy starożytni Grecy polubiliby podcasty?

Pamięć była przed historią. „Choć pamięć o przeszłości była zawsze zasadniczym elementem żydowskiego doświadczenia, to nie historyk był jej głównym strażnikiem” – wyjaśnił w przedmowie do pierwszego (1982 r.) wydania książki „Zachor. Żydowska historia i żydowska pamięć” Yosef Hayim Yerushalmi. U Greków było podobnie: zanim pojawił się Herodot, był Homer. Opowieści są od zawsze. Z ruin, którymi byli otoczeni, Grecy czynili „dekoracje dla przygód ich bohaterów” (za historyczką Danutą Musiał). Upadek mykeńskich pałaców przyniósł kryzys: nastąpił zanik pisma, a wrażenie, które robiły mury, było na tyle potężne, że ich wzniesienie przypisano cyklopom. Co było pierwsze: odrodzenie czy kultura? Aojdowie...