Cesarz chciał przejechać rydwanem po morzu

autor zdjęcia: The Elisha Whittelsey Collection, The Elisha Whittelsey Fund, 1949

źródło: Rzeczpospolita

Absurdalna megalomania czy pragmatyzm? Do dziś historycy próbują dociec dlaczego Kaligula kazał zbudować pływający most. Na zdjęciu cesarz na XVI-wiecznej rycinie

źródło: Rzeczpospolita

Pływający most Kaliguli nie był przejawem obłędu. Stanowił raczej efekt zbiegu trzech czynników: potrzeby przeprowadzenia ćwiczeń dla gwardii, chęci urządzenia zapadającego w pamięć publicznego obrzędu religijnego oraz dążenia młodego cesarza do umocnienia własnej reputacji jako wybitnego innowatora.

Latem 39 r. Kaligula kazał wznieść olbrzymi most pływający przez zatokę między Puteoli (dzisiejszym Pozzuoli) – ówczesnym głównym portem handlowym zachodniego wybrzeża Italii – a nadmorską miejscowością, którą mogły być: Misenum, baza floty; Bauli, gdzie znajdowała się willa siostry Kaliguli Agrypiny; albo Baiae (Baje), ekskluzywny kurort z licznymi rezydencjami rzymskiej elity, w tym samego cesarza. Źródła starożytne podają trzy różne warianty lokalizacji, z epizodu z udziałem Heroda Antypasa i jego żony Herodiady, do którego jeszcze wrócimy, wiadomo jednak, że Kaligula lato tamtego roku spędzał w cesarskiej willi nadmorskiej w Bajach, które Swetoniusz wskazuje jako południowy kraniec mostu.

Pływający most Kaliguli miał liczyć od około trzech do pięciu kilometrów. Zbudowano go zapewne z wykorzystaniem rzymskiej wojskowej techniki wznoszenia mostów tymczasowych: ustawiano i kotwiczono łodzie obok siebie, a następnie kładziono na nich drewniany pomost łączący oba brzegi. Juliusz Cezar przeprawił się przez Ren właśnie po takim moście z łodzi; podobnie zrobił ojciec Kaliguli Germanik. Nie były one wprawdzie tak długie, lecz zasada pozostawała ta sama. W tym wypadku na drewnianym pokładzie usypano warstwę ubitej ziemi, tak aby przechodzący mogli stąpać po gruncie od jednego brzegu do drugiego, ponad...