Niewidzialna administracja. Dlaczego dobre doświadczenia nie zmieniają stereotypu państwa?

Niewidzialność administracji nie jest wyłącznie problemem wizerunkowym. Ogranicza zdolność państwa do budowania zaufania, przyciągania pracowników i uzyskiwania społecznego poparcia dla działań publicznych.

Aby zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, warto przyjrzeć się temu, w jaki sposób obywatele poznają administrację.

Paradoks współczesnej administracji

Polska administracja mierzy się dziś z paradoksem: jest obecna w niemal każdym obszarze życia obywateli, a jednocześnie pozostaje społecznie mało widoczna. Obywatele powierzają jej sprawy związane ze zdrowiem, bezpieczeństwem, podatkami czy świadczeniami, korzystają z coraz sprawniejszych usług cyfrowych i w wielu obszarach oceniają jej działanie pozytywnie. Jednocześnie społeczny obraz administracji nadal często kształtują metafory biurokratycznego labiryntu, bezdusznej procedury i urzędnika stojącego po drugiej stronie okienka.

Nie byłby to problem szczególnie istotny, gdyby chodziło wyłącznie o reputację instytucji. Tymczasem administracja mierzy się dziś ze starzeniem się kadr, trudnościami w przyciąganiu młodych pracowników, rosnącymi oczekiwaniami obywateli oraz koniecznością wdrażania coraz bardziej złożonych polityk publicznych. W tych warunkach społeczna niewidzialność administracji może stać się ograniczeniem jej zdolności do działania.

Między zaufaniem a krytyką

Obraz administracji w Polsce jest znacznie bardziej złożony niż utrwalone przekonanie o powszechnej niechęci wobec urzędów. Według badań CBOS zaufanie do urzędników i administracji deklaruje 60 proc....