Architektura stabilności, czyli dokąd zmierza rynek gazu

autor zdjęcia: mat. pras.

źródło: Rzeczpospolita

Bardzo ważnym kanałem importu gazu jest Terminal LNG w Świnoujściu, który po rozbudowie dysponuje mocami regazyfikacyjnymi na poziomie 8,3 mld m sześc. rocznie

Polska pozostała odporna na kryzysy energetyczne ostatnich lat wywołane wstrząsami geopolitycznymi – wojną w Ukrainie i na Bliskim Wschodzie. Rozbudowana infrastruktura gazowa, wydobycie własne i elastyczne kontrakty handlowe sprawiły, że gaz płynął do odbiorców bez zakłóceń, także w szczycie sezonu grzewczego.

Było to możliwe dzięki zrealizowanej strategii dywersyfikacji. Budowa infrastruktury transportowej i odbiorczej została w dużej mierze ukończona. Teraz kluczowym wyzwaniem jest wprowadzenie nowoczesnego modelu zarządzania systemem, który pozwoli Polsce trwale zabezpieczyć własne potrzeby i pełnić rolę regionalnego hubu gazowego dla Europy Środkowo-Wschodniej.

Od własnego wydobycia po globalne szlaki LNG

Rynek gazu opiera się dziś na wielu niezależnych od siebie źródłach i kierunkach dostaw.

Głównym filarem pozostaje wydobycie własne, w tym krajowe. W 2025 r. z rodzimych złóż pozyskano ok. 3,7 mld m sześc. gazu, co odpowiada mniej więcej jednej piątej rocznej konsumpcji. Łącznie, sumując własne wydobycie Orlenu w kraju i za granicą, koncern jest w stanie zaspokoić ponad 40 proc. popytu na gaz.

Strategiczną rolę odgrywa tu Baltic Pipe. Gazociąg ten zapewnia bezpośredni dostęp do złóż na Norweskim Szelfie Kontynentalnym. Tą drogą płynie do Polski ok. 6 mld m sześc. gazu rocznie, co pokrywa prawie 30 proc. krajowego zapotrzebowania. Znaczna część tego wolumenu pochodzi z własnego wydobycia prowadzonego w Norwegii przez Grupę Orlen, co zwiększa kontrolę nad całym łańcuchem dostaw.

W 2025 r. do Polski trafiło ponad 16 mld m sześc. gazu ziemnego. Bardzo ważnym kanałem importu jest Terminal LNG...