Krwawe dzieci Odyna

źródło: Rzeczpospolita

źródło: Photopower

Langskipy, długie i smukłe okręty wikingów, nadawały się zarówno do żeglugi śródlądowej, jak i dalekomorskiej. To one umożliwiły wojownikom z północy podbój nowych ziem.

Wikingowie od lat rozpalają naszą wyobraźnię. Do niedawna byli ukazywani jako silni, brodaci blondyni w hełmach z rogami. Ten fałszywy obraz zmienił serial Michaela Hirsta zrealizowany dla kanału History. Ale i on nie uniknął przekłamań i nieścisłości.

Paweł Łepkowski

W naszej kulturze wikingowie są kojarzeni ze skandynawskimi wojownikami, którzy przez trzy stulecia budzili grozę w całej Europie. Jest to obraz tylko częściowo prawdziwy. W rzeczywistości rozwój społeczności, które dzisiaj nazywamy wikingami, był o wiele bardziej złożony. Nie byli oni jedynie piratami i grabieżcami, ale także kupcami, rzemieślnikami, rolnikami, rybakami i znakomitymi budowniczymi. Dotarli od dorzecza Wołgi aż po kalifat Andaluzji, od Oceanu Atlantyckiego aż po Morze Kaspijskie.

Kim byli wikingowie?

Słowo „wiking" pochodzi z języka staronordyckiego i etymologicznie wiąże się ze słowami „vik" (zatoka) oraz „viking" (wyprawa zamorska). Staronordycki należał do grupy języków germańskich i był używany przez ludy zamieszkujące terytorium współczesnej Danii, Norwegii i Szwecji. Dzięki podbojom wikingów język staronordycki dotarł na Wyspy Brytyjskie, Wyspy Owcze, Orkady, Szetlandy, na wybrzeża Irlandii oraz na obszary zdominowane przez Słowian, w tym głównie Ruś Kijowską. W anglosaskim poemacie skaldycznym „Widsith" (Wędrowiec) z VI–VII wieku po raz pierwszy pojawia się termin „wicinga" na określenie piratów ze wschodu. Utwór ten nawiązuje do poematu heroicznego „Beowulf", który opisuje pradzieje...