Witajcie w montowni

Sprowadzając uniwersytet do poziomu szkoły zawodowej, miejsca, które ma gwarantować pracę i godziwe zarobki, przestaliśmy doceniać samo zdobywanie wiedzy.

Granty, punktoza, brak podziałów między dydaktyką a pracą badawczą, bezrefleksyjne kopiowanie zachodnich wzorców, nadmiar studentów, rozdrobnienie ośrodków badawczych, niskie zarobki kadry, tragiczna sytuacja młodych doktorów, dla których nie ma etatów – tak często przypominana lista grzechów głównych uniwersytetów jest obfita, a przecież daleko jej do zamknięcia kwestii domagających się natychmiastowego rozwiązania. Słychać ponaglenia, by z problemami szybko się uporać, bo każdy dzień zwłoki prowadzi do pogłębiania degradujących szkolnictwo wyższe patologii.

Niemniej, czy w takim podejściu nie odbija się przyczyna całego ambarasu? Chyba właśnie od tego wszystko się zaczęło – od wciśnięcia polskiego uniwersytetu w ramy fabryki mającej produkować naukowców, którzy następnie będą wytwarzać innowacje. W końcu to fabrykę naprawia się w taki sposób, że usprawnia się procesy, proponuje nowe regulacje bądź rozwiązania, aby zwiększyć jej efektywność.

Tutaj trzeba jednak zrobić coś innego – zmienić mentalność, społeczne podejście, a nie aplikować wciąż te same lekarstwa, licząc na to, że w końcu zadziałają.

Płatne studia? Nie pomogły i nie pomogą

W świecie, gdzie kapitalizm wciąż jeszcze się trzyma, choć już miejscami dogorywa, nadrzędnymi wartościami są efektywność oraz...