Poczucie krzywdy niszczy Polskę

autor zdjęcia: Michał Woźniak/East News

źródło: Rzeczpospolita

Maciej Siembieda (ur. 1961), dziennikarz i autor powieści sensacyjnych. Był redaktorem naczelnym regionalnych gazet codziennych: „Nowej Trybuny Opolskiej”, „Trybuny Śląskiej”, „Dziennika Bałtyckiego”. Prowadził śledztwa historyczne, a za poświęcone im reportaże trzykrotnie otrzymał Nagrodę Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Wydał siedem powieści z Jakubem Kanią („444”, „Miejsce i imię”, „Wotum”, „Kukły”, „Kołysanka”, „Orient” i „Sobowtór”), thriller szpiegowski „Gambit” oraz sagę sensacyjną „Katharsis”, „Nemezis”, „Kairos”. Był trzykrotnie nominowany do Nagrody Wielkiego Kalibru, zdobył ją głosami czytelników za „Katharsis” (2022 r.). Był też czterokrotnym finalistą plebiscytu Książka Roku portalu lubimyczytac.pl oraz zwycięzcą plebiscytu „Książka Roku 2024” w kategorii powieść historyczna za powieść „Kairos”

źródło: Rzeczpospolita

Paweł Rzewuski (ur. 1990), pisarz, doktor filozofii i historii. Zajmuje się filozofią polityki i historią społeczną. Jego debiutancka powieść „Syn Bagien”, znalazła się w finałowej siódemce powieści nominowanych do Nagrody Wielkiego Kalibru. Wydana w 2025 r. „Krzywda” została nominowana do Paszportów „Polityki”. Jest także autorem takich pozycji jak „Filozofia Piłsudskiego”, „Grzechy Paryża Północy. Mroczne życie przedwojennej Warszawy” oraz „Monarchia mixta, czyli poszukiwanie suwerena. Studium koncepcji władzy w I Rzeczypospolitej w latach 1505-1609”. Publikuje m. in. w „Plus Minus”. materiały prasowe

źródło: Rzeczpospolita

źródło: Rzeczpospolita

Dwie powieści historyczne, jedna szlachecka – „Krzywda” Pawła Rzewuskiego, druga chłopska – „Gołoborze” Macieja Siembiedy, wytypowano do ważnych nagród. Nasuwa się pytanie, co te tytuły mówią nam o rynku książki i czy mają coś ważnego do powiedzenia.

Warto zacząć od tego, że coraz silniejsze wydawnictwo Art Rage, które miało nosa zakontraktować noblistę Jona Fosse’a, zainaugurowało już dawno serię „Przeszły-ciągły”, w której publikuje współcześnie napisane powieści historyczne – w przeciwienstwie do historycznych napisanych w przeszłości. Ważna różnica zaznaczona jest logiem niczym piorun.

Myślę, że w tym cyklu można by pomieścić większość powieści Szczepana Twardocha i „Księgi Jakubowe” Olgi Tokarczuk – gdyby autorzy i wydawnictwo tego chcieli, choć przecież takie wspólne plany nie zawsze są oczywiste, a piszę o Tokarczuk i Twardochu celowo, ponieważ chodzi mi o efekt skali, czyli poza walorem literackim – sprzedaż. Nie trzeba dodawać, że gdy nasi współcześni piszą o historii – to również po to, a może głównie po to, żeby poprzez obserwacje przeszłości i jej ocenę zmienić naszą współczesność.

Mówiąc metaforycznie: prezydent Bronisław Komorowski organizował parady wojskowe 15 sierpnia w rocznicę Bitwy Warszawskiej, żeby przypomnieć jej historię, zaś PiS potem odbiór naszej historii chciał zmieniać poprzez aktywną politykę historyczną. Najlepiej w sojuszu z tymi, którzy nie mogą już protestować wobec sposobu, w jaki zostali przedstawieni, bo już nie żyją. Bohaterowie Tokarczuk i Twardocha...