Dlaczego wciąż powinniśmy być wdzięczni Ukraińcom

Obecność Ukraińców w Polsce musiała prędzej czy później pociągnąć za sobą napięcia.

Cztery lata wojny, 48 miesięcy, 1460 dni. A do tego jeszcze tysiące, dziesiątki, a może setki tysięcy zabitych. Cywilów od wybuchu pełnoskalowej wojny zginęło 15 tys., żołnierzy minimum 55 tys. Taką liczbę podał Wołodymyr Zełenski pod koniec zeszłego roku, ale eksperci szacują liczbę zabitych i zaginionych wojskowych na około 150 tys. Do tego dochodzą setki rannych, miliardy dolarów strat, przerwane istnienia, kariery, nieprawdopodobne traumy.Od początku wojny urodziło się nad Dnieprem niemal 800 tys. dzieci, choć liczba urodzeń z każdym rokiem spada – w zeszłym roku było to niecałe 170 tys. Od 2014 r., czyli od aneksji Krymu i początku wojny o Donbas, do armii zgłaszali się nie tylko chętni do bitki, ale też mnóstwo osób z pobudek patriotycznych: artyści, naukowcy, poeci, aktywiści. Ukraińska inteligencja krwawiła kolejnymi ofiarami, kolejnymi wybitnymi ludźmi, którzy ginęli w walce. Do służby zgłosił się laureat Nagrody „Rzeczpospolitej” Serhij Żadan, z którym rozmowę znajdą Państwo w tym numerze „Plusa Minusa”. Już kiedyś pisałem w tym miejscu o demograficznym problemie Ukrainy, która z kraju niegdyś niemal 50-milionowego, skurczyła się niemal o połowę.

Polska i Polacy od samego początku...