Pojednanie, czyli igrzyska polskie

Nie chcę już krzyczeć na całe gardło: konstytucja. Ten drugi przecież odkrzyknie to samo, z być może większym zaangażowaniem.

7

Pojednanie istnieje tylko

na cmentarzach.

Józef Stalin.

W połowie lutego minister sprawiedliwości ogłosił szumnie o podwyżkach stawek dla mediatorów. Nie byłoby w tym nic dziwnego, wszak inicjatywa to zacna i ze wszech miar potrzebna, gdyby nie fakt, że w istocie mediacja w Polsce to instytucja, jeśli nie martwa, to co najmniej mało praktyczna. Nie od dzisiaj wiadomo, że gdzie dwóch Polaków, tam poglądów pojawia się kilka, a „sąd sądem, ale sprawiedliwość musi być po naszej stronie”.

Dajmy na to taką olimpiadę. Otóż olimpiada zdarza się raz na cztery lata. Letnia i zimowa, rzecz jasna. I właśnie ta zimowa, w chwili, gdy wystukuję słowa niniejszego felietonu, z laptopem ustawionym na skraju kawiarnianego stolika w rozświetlonej słońcem Sewilli – obrodziła w trzeci już medal dla Polski w narciarskich skokach.

W Polsce nikt oręża nie zawiesił

Czas olimpijski to czas pokoju i okazywania sobie – poza areną zmagań sportowych – wsparcia i miłości. Od starożytnej Grecji, poprzez kolejne tysiąclecia, w okresie igrzysk wszyscy wstrzymywali oddech, zawieszali miecze i włócznie, karmiąc pospólstwo emocjami i chlebem. W Rzeczypospolitej Polskiej, od Bugu do Odry i od Tatr do Bałtyku, nikt oręża nie zawiesił, a kraj permanentnych zmagań olimpijskich trwa. Trwa bezpardonowa wymiana ciosów, która nie oszczędza...