Quo vadis, Rado, czyli weto prezydenta do nowelizacji

Obecny model funkcjonowania KRS, ukształtowany reformą z 2017 r., obarczony jest wadą systemową polegającą na utracie przymiotu niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej.

Za oknem powoli kończy się zima, a na ulicy Rakowieckiej w Warszawie, w gmachu Krajowej Rady Sądownictwa, kończy się epoka. Jeśli wytężymy słuch, usłyszymy specyficzny szelest. I nie jest to szelest papierów przekładanych w trakcie kolejnych konkursów sędziowskich, gdyż takowych od ponad dwóch lat się nie ogłasza. To dźwięk kartonów sklejanych taśmą pakową i odgłos niszczarek pracujących na najwyższych obrotach, które zdają się nucić „Time to Say Goodbye”.

Jesteśmy w lutym 2026 r. Do końca kadencji obecnej, wybranej w politycznym trybie Krajowej Rady Sądownictwa pozostały niespełna trzy miesiące. Zegar tyka coraz głośniej, a wymiar sprawiedliwości wciąż nie wie, dokąd zmierza. To idealny moment, by przyjrzeć się temu, co właśnie mija, co po sobie zostawia poprzednia ekipa i dlaczego sprzątanie po tej imprezie zajmie nam pewnie kolejną dekadę.

KRS pęknięta na pół. Kto ma prawo wybierać sędziów?

Ministerstwo Sprawiedliwości, pod wodzą Waldemara Żurka, dwoi się i troi, by proces wyboru nowej KRS odbył się wreszcie zgodnie z konstytucją oraz z poszanowaniem wartości i zasad trójpodziału władzy. Czyli: w wyborach do KRS władza ustawodawcza wybiera swoich przedstawicieli, wykonawcza – swoich, a sędziowie wybierają sędziów.

Resort sprawiedliwości stoi na stanowisku, że jedynie powrót do wyboru sędziowskiej części Rady przez samych...