Performans Kantora i Jaremy

autor zdjęcia: Jacek Cieślak

źródło: Rzeczpospolita

Dzieci w ławkach z „Umarłej klasy” w Procuratie Vecchie

autor zdjęcia: Jacek Cieślak

źródło: Rzeczpospolita

„Seaworld” Florentiny Holzinger w pawilonie Austrii

Wystawa Tadeusza Kantora i Marii Jaremy, polskich awangardystów, którzy tworzyli Cricot 2, została otwarta na La Biennale di Venezia, gdzie gościli w 1960 i 1958 r.

null

Żadna wystawa nie ma takiej ekspozycji na Biennale di Venezia jak „Tadeusz Kantor (1915–1990). Emballage, Cricotage and Madame Jarema”, jest bowiem do obejrzenia tu, gdzie przychodzą wszyscy odwiedzający Wenecję:na Placu św. Marku, ledwie kilkadziesiąt metrów od bazyliki jego imienia, w Procuratie Vecchie. Inne ekspozycje są zorganizowane w ogrodach Biennale, czyli w pawilonach narodowych, we wspólnych przestrzeniach Arsenału, a więc spory kawałek od historycznego centrum, lub porozrzucane po mieście.

null

Kantor i Jarema po latach

null

Wystawę trzeba obejrzeć, reprodukcje i zdjęcia nie wystarczą, ponieważ dzieła Kantora – i to nie tylko te „wypożyczone” z jego spektakli – w dużej części są trójwymiarowe. Dlatego w pełni działają na naszą wyobraźnię w bezpośrednim kontakcie. Tak jak sam artysta w swoich happeningach, performansach czy w planie sceny, gdzie pojawiał się jako kreator, animator, reżyser, ale też bohater swojego „pokoiku wyobraźni”. W Wenecji rozrósł się on do przekrojowej, wielowątkowej opowieści, w stematyzowanych i podzielonych gatunkowo oraz chronologicznie salach.

W jednej z nich zwiedzających wita druga bohaterka pokazu Maria Jarema – poprzez swoje obrazy, które kiedyś mogły robić wrażenie abstrakcji, dziś zaś portretów świata elektronów czy komputerowych wykresów („Głowy”) albo puzzli („Wyrazy”)....