W Houku skakałem na ręce fanów z tira i balkonu w teatrze

autor zdjęcia: Bartosz Mieloch

źródło: Rzeczpospolita

Staram się, aby muzyka, którą tworzę, miała przekaz. Słowo ma wielką moc, może budować, dawać nadzieję, miłość albo zniszczyć. Dostaję wiele wiadomości, jak konkretne teksty podnosiły ludzi z bardzo ciężkich sytuacji – mówi Darek Malejonek. Na czele Houka powróci na jeden koncert na festiwalu w Jarocinie.

To świetna wiadomość, że Houk powraca w tym roku do Jarocina, każdy kto widział wasz koncert w 1990 r. i późniejsze albo słyszał płyty, ma powód do radości. A zacznijmy, może od tego – jak z dabującego rastamana z Izraela, ale też lidera Kultury, zmieniłeś się we frontmana Houk? Czy fala grunge, która wcześniej ruszyła w Ameryce, przywracając do łask ostre rockowe granie ciebie też porwała?

Zawsze ciągnęło mnie do muzyki czadowej. We mnie od początku te dwa bieguny naprzemiennie pulsują do dzisiaj – reggae i czadowy rock. Już w 1985 r. zacząłem grać na basie z Gumą w kapeli Moskwa, potem powstała płyta „Moskwa” z gwiazdą, a następnie grałem przecież w Armii, z którą nagrałem płyty „Legenda” – kocham tę płytę!, „Exodus” i „Czas i byt”, no a jednym z moich ukochanych zespołów jest Bad Brains, kapela, która w sposób genialny łączy wspomniane dwa style: hardcore punk i reggae. Notabene z Houkiem mieliśmy szczęście zagrać z Bad Brains koncert w klubie Stodoła.

Ja w tamtym czasie słuchałem bardzo różnej muzyki, byłem pod wpływem rocka amerykańskiego lat sześćdziesiątych: Mc5, The Stooges, New York Dolls i oczywiście Hendrixa, czyli kapel, które potem stały się protoplastami muzyki punk. Ale jak się okazało później, też grunge , bo chłopaki z Seattle też tym się mega inspirowali. Myślę, że dlatego wrzucono nas do szuflady – grunge....