Miejsca doraźnego schronienia po nowemu

Nowelizacja nie rozwiązuje najistotniejszego problemu praktycznego związanego z wejściem w życie nowych regulacji, tj. kwestii odpowiednio dostosowanych przepisów intertemporalnych.

Po ponad roku od wejścia w życie ustawy z 5 grudnia 2024 r. o ochronie ludności i obronie cywilnej (dalej: „o.l.i.o.c.”) ustawodawca zdecydował się na jej istotną zmianę.

A 11 maja 2026 r. prezydent podpisał wspomnianą nowelizację. Jednym z obszarów zmian stały się przepisy dotyczące miejsc doraźnego schronienia (dalej: „MDS”). Chodzi o ogólnodostępne obiekty (np. piwnice, garaże podziemne), które mają zapewnić podstawową ochronę przed ekstremalnymi zjawiskami pogodowymi lub zagrożeniami militarnymi na kilka godzin. Od początku obowiązywania ustawy stanowiły one przedmiot ożywionych dyskusji wśród przedstawicieli branży budowlanej. Projektanci, inwestorzy oraz wykonawcy wielokrotnie wskazywali, że dotychczasowe regulacje nie pozwalały w sposób jednoznaczny określić ani wymaganej pojemności MDS, ani rzeczywistego zakresu obowiązków projektowych związanych z organizacją takich przestrzeni.

Znaczenie nowelizacji wykracza jednak poza samo doprecyzowanie parametrów technicznych dotyczących takich miejsc. Zmiany mogą bowiem istotnie oddziaływać na proces przygotowania i realizacji inwestycji, w szczególności w zakresie kosztów projektowych, harmonogramów realizacyjnych, procedur administracyjnych oraz ryzyk kontraktowych związanych ze zmianą prawa w toku realizacji kontraktu.

W tym kontekście szczególnego znaczenia nabierają dwa przepisy –...