Czy safe harbour dla transakcji finansowych to realne uproszczenie

Mechanizm safe harbour, który umożliwia ograniczenie zakresu obowiązków dokumentacyjnych i sprawozdawczych podatnika w obszarze cen transferowych, funkcjonuje już pięć lat. Możliwości skorzystania z tego rozwiązania są jednak ograniczone.

Safe harbour to rozwiązanie funkcjonujące w polskich przepisach dotyczących cen transferowych już od pięciu lat. Umożliwia ono podatnikowi rezygnację ze sporządzenia lokalnej dokumentacji cen transferowych (w tym także analizy porównawczej) dla transakcji spełniającej ustawowe kryteria, a jednocześnie pozwala na objęcie takiej transakcji uproszczonym obowiązkiem raportowania w ramach informacji o cenach transferowych TPR. Pięcioletni okres obowiązywania tych regulacji to idealny moment, aby ocenić ich praktyczne stosowanie, w szczególności pod kątem zgodności z założeniami ustawodawcy, rzeczywiste wykorzystanie przez podatników oraz adekwatność przyjętych kryteriów, umożliwiających skorzystanie z uproszczenia, do realiów gospodarczych.

W przypadku transakcji finansowych rozwiązanie to wynika z art. 11g ustawy o CIT oraz art. 23s ustawy o PIT i obejmuje swoim zakresem transakcje dotyczące pożyczek, a także kredytów i emisji obligacji. Oprócz ograniczenia obowiązków dokumentacyjnych, zastosowanie mechanizmu safe harbour zmniejsza również ryzyko w zakresie możliwości zakwestionowania przez organy podatkowe ceny transferowej, mającej zastosowanej w transakcji. Spełnienie ustawowych warunków przewidzianych dla mechanizmu safe harbour oznacza bowiem uznanie warunków transakcji za rynkowe.

W celu skorzystania z mechanizmu safe harbour,...