Ani biała flaga, ani populizm. Polityka zagraniczna lat 2018–2020

autor zdjęcia: Robert Gardziński

źródło: Rzeczpospolita

W latach 2018-2020 udało się wzmocnić znaczenie Polski. Dzisiejszy kurs przypomina raczej logikę doktryny Komorowskiego: niższych ambicji, mniejszej inicjatywy, słabszej widoczności i większej gotowości do wpisywania się w cudze agendy – pisze były minister spraw zagranicznych.

Wyodrębnienie ugrupowania Mateusza Morawieckiego – na razie w formie stowarzyszenia Rozwój Plus, ale już z zapowiedzią powołania partii w trzecią rocznicę ostatnich wyborów, 15 października – wywołało krytyczne komentarze dotyczące dokonań jego rządu w polityce zagranicznej. Jak to zwykle bywa w takich wypadkach, jedne są bardziej uzasadnione, inne mniej. Ustosunkowując się do tej krytyki, skupię się na okresie 2018–2020, a więc na czasie, kiedy pełniłem funkcję ministra spraw zagranicznych.

Rządy Morawieckiego jako ciąg ustępstw

Głosy te płyną zarówno z prawej, jak i z lewej strony sceny politycznej, a także ze środowisk naukowych. Za punkt odniesienia niech posłużą dwa teksty reprezentatywne dla tych nurtów krytyki: wyrazisty artykuł publicystyczny byłego ministra spraw zagranicznych Witolda Waszczykowskiego w portalu wPolityce pt. „Polityka ustępstw wobec Brukseli była błędem” oraz artykuł naukowy o wyraźnym zabarwieniu ideologicznym Daniela F. Wajnera i Anny Wojciuk, „Populism and security policy-making: The case of Poland’s Law and Justice (PiS) government, 2015–23”, opublikowany w European Journal of International Security.

Waszczykowski, który był ministrem spraw zagranicznych w rządzie Beaty Szydło, został odwołany w styczniu 2018 r. W swoim tekście przedstawia siebie i gabinet Beaty Szydło jako stronę prowadzącą wobec Brukseli politykę „twardą” i skuteczną....