Brutalne fakty zamiast nadziei

autor zdjęcia: Biennale di Venezia

źródło: Rzeczpospolita

Denis Ménochet jako prezydent Francji w konkursowym filmie „Jupiter”

Polityka, media – to tematy, które zdominowały festiwal. Twórcy, których filmów oczekiwano, nie zawiedli.

Organizatorzy festiwalu w Wenecji od pierwszych dni przypominają, czym może być kino: intelektualną rozmową, próbą spojrzenia na kondycję świata.

W ubiegłym roku zaraz w pierwszym dniu zachwycił widzów Paolo Sorrentino opowieścią „La Grazia” o fikcyjnym, mądrym prezydencie Włoch. To była polityczna utopia, ale jakże piękna. W tym roku takiej nadziei już na ekranie nie ma, a problemy władzy na najwyższym szczeblu są inne. W pokazywanym w sekcji Perspektywy filmie „Jupiter” Alexandre’a Smii prezydent, tym razem Francji, musi podjąć najtrudniejszą decyzję. Trwa wojna w Ukrainie. Rosja grozi atakiem nuklearnym. Jak ma odpowiedzieć Europa? NATO? Świat? Jakkolwiek by nie wyglądały rozmowy, we Francji jedyną osobą, która ma prawo uruchomić przycisk broni jądrowej jest prezydent.

– Kiedy zaczynałem pisać scenariusz „Jupitera”, miał to być film dystopijny. Dzisiaj nie ma już mowy o dystopii. Zagrożenie wojną jądrową jest przerażająco realne – opowiadał mi Alexandre Smia.

Media bez znieczulenia

Reżyserzy wracają też dzisiaj do pytań o rolę mediów. Organizatorzy otworzyli tegoroczny festiwal obrazem Danny’ego Boyle’a „Ink”. Jego bohaterem jest Rupert Murdoch, który...