Porwani przez tyrana

źródło: Bert Hardy/Picture Post/Hulton Archive/Getty Images

Jeńcy z wrogiej kasty

autor zdjęcia: Karen Bleier

źródło: AFP

O uprowadzonych upominali się w Waszyngtonie koreańscy obrońcy praw człowieka

źródło: archiwum bohaterki

Były apele o wolność. Rodziny domagały się rekompensat. Ale nikt ich nie otrzymał

Ponad 60 procent uprowadzonych Koreańczyków stanowili rolnicy 
i ich kierowano zwykle do najcięższych prac, na przykład do kopalń, budowy dróg czy na pola ryżowe. Niektórych wysłano do armii. 
Jeśli stawiali opór, byli zabijani albo kierowani do obozów 
dla więźniów politycznych.

Przyjechała pani do Polski, by opowiedzieć o zbrodni prawie nieznanej poza Koreą: porwaniu blisko 100 tysięcy cywilów podczas wojny. Po co komuniści to robili?

Od kiedy półwysep został podzielony, a władzę na północy objęli komuniści, Kim Ir Sen wiedział, że jego kraj będzie tą gorszą Koreą. Na północ od linii demarkacyjnej mieszkało niespełna 10 milionów ludzi, na południe dwa razy więcej. Plan, aby pokonać Seul i zjednoczyć cały kraj, był w takiej sytuacji nie do zrealizowania. Przede wszystkim dlatego, że komunistom brakowało siły roboczej: robotników i rolników. Ale także wykwalifikowanych specjalistów, którzy pomogliby zbudować silne państwo. Dlatego od początku planował masowy „import" ludzi z południa. Odkryliśmy niedawno dokument, w którym pisze wprost o planach takich porwań. Pochodził z 1946 roku, a więc powstał cztery lata przed wybuchem wojny.

Jak ten plan został wcielony w życie?

Kiedy w maju 1950 roku wybuchła wojna, a wojska Pjongjangu najechały Koreę Południową, jedną z pierwszych rzeczy, jakie robili komuniści po przekroczeniu granicy, było zajmowanie lokalnych posterunków policji. Kiedy już je zajęli, wzywali ludzi pod byle pretekstem. Czasem stosowano też inną technikę: przedstawiciele nowych władz chodzili od drzwi do drzwi, informując ludzi, że muszą ich o coś zapytać na...