Paweł z Tarsu, zawodnik kompletny

autor zdjęcia: MATTES Renť / hemis.fr / Hemis via AFP

źródło: Rzeczpospolita

Paweł zdaje się niejeden raz mieć na swych dłoniach skórzane rzemienie boksera. „Boksuję nie tak, jakbym bił powietrze, lecz pokonuję moje ciało i biorę je w niewolę” – pisze do Koryntian (na zdjęciu „Bokser z Term”, Muzeum Narodowe w Rzymie)

To ciało, zanim przybierze właściwą sobie formę w czasie zmartwychwstania, musi się nieźle napocić.

Nie wiem, czy Paweł z Tarsu był niezłym pięściarzem. Im bardziej wgryzam się w jego Listy, tym bardziej wyobrażam sobie, że tak. Na pewno zna się na rzeczy, gdyż wymienia zarówno walkę treningową (walkę z cieniem), jak i wie, gdzie uderzać najskuteczniej.

Boks w starożytności ma więcej wspólnego z uliczną walką na gołe pięści niż szermierką na pięści we współczesnym wydaniu olimpijskim. Starożytni bokserzy owijali swoje dłonie rzemieniami w celu stabilizacji i ochrony własnych nadgarstków, podobnie jak czynią to współcześni zawodnicy za pomocą materiałowych owijek zwanych pieszczotliwie „bandażami bokserskimi”. W rzemienie z czasem zaczęto wkładać drobne kamienie, odłamki szkła, a nawet kawałki metalu. Uderzenia niosły ze sobą potworny ładunek zniszczeń (rany, oszpecenia – trwałe wgniecenia, złamania, oderwanie miękkich części twarzy), a jeden cios mógł nawet zakończyć (śmiertelnie) cały pojedynek. Dopuszczano ciosy na głowę oraz ramiona. A niżej? Nie wiadomo. Greckie wazy i rzymskie malowidła nie zauważają nokautujących ciosów na wątrobę.

Słynny posąg pięściarza z brązu, w którego wpatruję się, pisząc te słowa, nie ma na sobie blizn od uderzeń w korpus. Jego twarz okalają gęsta broda oraz bujna czupryna, a mimo to ślady przebytych starć są zauważalne od razu. Krzywy nos, zniekształcone łuki brwiowe. Historycy o lepszym wzroku ode mnie (na przykład Stephen G. Miller w...