Amerykanie pakowali się w pośpiechu

autor zdjęcia: German Federal Archives

źródło: Rzeczpospolita

Wyścig Pokoju 1986 odbywał się tuż po katastrofie w Czarnobylu. Polacy, tak jak inni kolarze z krajów komunistycznych, zostali zmuszeni do startu

Kolarze byli przekonywani do startu w Wyścigu Pokoju, a kiedy to nie przynosiło efektu, to nawet straszeni. „Nic wam nie będzie towarzysze, nie ma się czego bać, w Czarnobylu zawalił się tylko dach”. Mija 40. rocznica katastrofy.

Związek Radziecki się nie mylił, nie popełniał błędów i we wszystkim był przodujący. Miał najlepszą surówkę stalową, najwięcej czołgów i lokomotyw, wysyłał ludzi w kosmos, a zboże na polu rosło jak słupy telegraficzne. Ogólnie, według oficjalnego obrazu, w ojczyźnie proletariatu żyło się wspaniale i dostatnio, a w bratnich krajach tylko niewiele gorzej.

Propaganda ze wszystkich sił podtrzymywała ten wizerunek, choć i tak ludzie wiedzieli swoje, bo przecież widzieli kolejki przed sklepami, kombinowali, jak zdobyć nową lodówkę, schab kupowali spod lady, czekali na talony na samochód, wyglądali z nadzieją przydziału na mieszkanie i kłaniali się towarzyszom partyjnym, którzy rozdzielali dobra i zawsze mogli wpisać obywatela na czarną listę. Prawie nikt nie chciał podpaść, bo i tak żyło się ciężko.

Jednocześnie obywatele mieli dystans do socjalistycznej technologii, która dawno została w tyle za tym, co oferował Zachód. Radzieckie telewizory kolorowe potrafiły wybuchać, a barwy pokazywały jedynie umownie – to była raczej sugestia, jak coś może wyglądać niż rzeczywisty obraz. Nic dziwnego, że w obiegu był dowcip, który doskonale opisywał tę rzeczywistość: „Co to jest? Dymi jak cholera, pali dwadzieścia litrów na godzinę i tnie jabłko na trzy części? Radziecka maszyna do...