Szklany klosz roztoczony przez Unię Europejską i NATO usypia naszą czujność

autor zdjęcia: JANEK SKARżYńSKI/AFP

źródło: Rzeczpospolita

Wejściu Polski do UE towarzyszył wielki entuzjazm większości społeczeństwa. Na zdjęciu 1 maja 2004 r. na ulicach Warszawy

źródło: Rzeczpospolita

Tomasz Grzegorz Grosse Instytut Sobieskiego

Nie możemy żyć w tej samej, optymistycznej aurze, jak to miało miejsce na początku naszej akcesji. Unia bardzo się zmienia, przeżywa coraz większe kłopoty, a jednocześnie nie odpowiada adekwatnie na wyzwania. W związku z tym korzyści, które mają do tej pory przewagę, stają pod znakiem zapytania.Rozmowa z prof. Tomaszem Grzegorzem Grossem, politologiem, europeistą

W maju miną 22 lata od przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Pamięta pan ten moment i emocje z nim związane?

Pamiętam. Przede wszystkim ten wielki entuzjazm większości społeczeństwa i ogromną nadzieję na to, że będziemy częścią Zachodu, sferą dobrobytu. No i że wrócimy do demokracji i podmiotowości. Będziemy się mogli bardziej samodzielnie rządzić, a nie być rządzeni z zewnątrz.

Sceptycy, a już wtedy przecież byli, skupieni wokół Ligi Polskich Rodzin Romana Giertycha, mówili: Polska dopiero co wyzwoliła się od Moskwy, a teraz chce być podległa wobec Brukseli. Podzielał pan ten pogląd?

Wtedy nie, aczkolwiek muszę przyznać pewną rację tamtym głosom sceptycznym, dlatego że jednak w Unii Europejskiej jesteśmy zarządzani z Brukseli. A na to, co Bruksela stanowi, zdecydowanie większy wpływ niż Polska ma Europa Zachodnia, zwłaszcza największe państwa, czyli Niemcy i Francja.

Zarządzania przez Brukselę chcieliśmy sami jako społeczeństwo i nawet zagłosowaliśmy za tym w referendum, a Moskwa nas nie pytała o to, czy może się u nas rządzić.

To prawda, sami zrzekliśmy się części suwerenności na rzecz Brukseli, a w sensie politycznym na rzecz największych państw Europy Zachodniej. Myślę, że duża część społeczeństwa, które...