Integracja i pacyfikacja?

autor zdjęcia: Aleksander Kalka/NurPhoto via AFP

źródło: Rzeczpospolita

Polityków PiS skłania do eurosceptycznej retoryki nie tylko rywalizacja z obiema antyunijnymi Konfederacjami (na zdjęciu Marsz Niepodległości, Warszawa, 11 listopada 2023)

Coraz wyraźniej widać, że celem brukselskiej biurokracji stało się zwalczanie i pozbawianie władzy tzw. prawicowych populistów. Prawica będzie się więc nakręcać antyeuropejsko, traktując to jako rodzaj samoobrony.

Tekst Konrada Szymańskiego („Na drodze do polexitu”, „Plus Minus” z 14-15 marca 2026) ukazał się w apogeum wojny o unijny program SAFE. Obóz Donalda Tuska oskarżał wtedy wielkim głosem PiS i Konfederację o zamiar wyprowadzenia Polski z UE. I oto dawny minister Mateusza Morawieckiego napisał: „Nie przekonują mnie zapewnienia, że do antyeuropejskiego przesilenia w Polsce droga jest wciąż daleka. Liczy się trend i całkowita bezbronność prawicy wobec antyeuropejskiego resentymentu”.

Nic też dziwnego, że jak rzadko który prasowy artykuł, ten był przywoływany przez polityków centrolewicowej koalicji i przez kibicujące jej media. Przy czym opisywano go jednostronnie. W rozkręceniu spirali antyunijnych emocji po prawej stronie Szymański dostrzega przecież jakąś współwinę brukselskiej machiny politycznej, a to entuzjaści zasadniczej diagnozy pomijali.

Korzyści, czyli co?

Dla mnie z kolei ten tekst jest jakąś rekonstrukcją zdarzeń i procesów, jednak niepełną. Podzielam obserwację autora, że zwłaszcza politycy Prawa i Sprawiedliwości popadli w rodzaj rozdwojenia jaźni. Wciąż powtarzają, łącznie z prezydentem Karolem Nawrockim, że są za dalszą obecnością w Unii Europejskiej, a zarazem w dyskusji nad polityką Brukseli formułują zwykle coraz bardziej jadowitą krytykę.

Robią to na skutek...