Wymierzanie sprawiedliwości dziejowej

autor zdjęcia: Danuta Matloch

źródło: Rzeczpospolita

Tożsamość wielu narodów oparta została na wspomnieniu krzywdy doznanej z rąk obcych. A władza chętnie staje się czempionem rozliczeń z potomkami dawnych wrogów. Ale od odczłowieczania wroga do krwawego na nim odwetu może być tylko jeden krok – pisze prawnik.

Podczas uroczystości w rocznicę Krwawej Niedzieli, kulminacji rzezi wołyńskiej, Piotr Łukasiewicz, chargé d’affaires Polski na Ukrainie, oddając hołd ofiarom polskim pochylił głowę również nad ukraińskimi ofiarami. Mówił: „Nie mogę nie wspomnieć o ukraińskich ofiarach państwa polskiego przed wojną i w jej trakcie. Nie tworzę symetrii, ale pamiętamy, co było wstydliwe i niegodne.” Były ambasador Marek Magierowski odparł w mediach społecznościowych, że takich porównań nie powinien publicznie czynić najwyższy przedstawiciel Rzeczypospolitej podczas oficjalnych uroczystości. „Niekompetencja i brak dyplomatycznego wyczucia” – to, jego zdaniem, najłagodniejsza interpretacja.

Łukasiewicz podążył śladem Jana Pawła II, który we Lwowie w 2001 r. mówił o potrzebie uwolnienia się od bolesnej przeszłości, apelując, by przebaczenie – udzielone i uzyskane – stało się niczym balsam dla każdego serca. Papież dodał, że oczyszczenie pamięci historycznej powinno prowadzić do budowania wspólnej przyszłości opartej na wzajemnym szacunku i solidarności, ponad tym, co dzieli. Mówił o niewierności zasadom ewangelicznym, których dopuścili się chrześcijanie zarówno polskiego, jak i ukraińskiego pochodzenia zamieszkujący te ziemie.

Dzisiaj historia zatoczyła koło. Słowa Łukasiewicza spowodowały odpór ze strony...