Czyj podpis powinien być ważniejszy?

Mechanizm kontrasygnaty traci swoje uzasadnienie, gdy akt prezydenta ma zapewnić niezależne i nieprzerwane funkcjonowanie władzy sądowniczej.

Nie milkną echa sporu pomiędzy prezydentem Karolem Nawrockim a premierem Donaldem Tuskiem o charakter kontrasygnaty przy powołaniu asesorów. To spór polityczny, ale rzucający cień na odrębność i niezależność władzy sądowniczej.

W Polsce od lat trwa przeciąganie liny między władzą ustawodawczą a wykonawczą i przemożne jest dążenie do zachowania jak największego wpływu prezydenta na władzę sądowniczą. A problem wciąż ten sam: brak standardów transparentności, przewidywalności, arbitralność i brak kontroli sądowej aktów powołań sędziowskich i asesorskich.

Zasada odrębności i niezależności władzy sądowniczej

Bez wątpienia przepisy dotyczące sędziowskich i asesorskich powołań powinny być wolne od politycznych wpływów. Tak niestety nie jest, czego wyrazem są spory związane z politycznymi kontrasygnatami czy prerogatywami. Od lat wykorzystuje się prerogatywy do upolitycznienia procesu nominacji sędziowskich. Doskonałym przykładem jest odmowa powoływania sędziów wskazanych przez KRS. Poprzedni prezydenci i obecni uważają, że to ich wyłączne uprawnienie, w oderwaniu od poszanowania zasady trójpodziału władzy.

Niestety, mimo słusznych postulatów RPO o zmianę tych reguł jego wnioski zostały odrzucone. Tymczasem do Biura RPO od lat wpływają skargi od osób ubiegających się o mianowanie na urząd asesora, które „czasami przez wiele...