![[?]](https://static.presspublica.pl/web/rp/img/cookies/Qmark.png)
Trzy bunty, które podkopały PRL
Poznań w 1956 r., Wybrzeże w grudniu 1970 r. oraz Radom i Ursus w czerwcu 1976 r. stały się symbolami walki robotników z komunistycznym systemem, który deklarował, że rządzi w ich imieniu.Już za dwa tygodnie...
Nie planowali rewolucji. Chcieli godnych płac, uczciwego traktowania i prawa do wyrażenia swojego niezadowolenia. Za każdym razem historia wyglądała podobnie – protest rodził się w zakładach pracy, szybko przenosił się na ulice, a odpowiedzią komunistycznych władz były pałki, broń i wojsko. Poznań w 1956 r., Wybrzeże w grudniu 1970 r. oraz Radom i Ursus w czerwcu 1976 r. stały się symbolami walki robotników z systemem, który deklarował, że rządzi w ich imieniu. Każdy z tych buntów miał własne przyczyny i przebieg, ale wszystkie pozostawiły po sobie ofiary, tysiące ludzkich dramatów oraz przekonanie, że PRL nie zamierza rozwiązywać społecznych problemów dialogiem.
Choć bezpośrednim impulsem do wybuchu protestów były najczęściej kwestie ekonomiczne – podwyżki cen, spadający poziom życia czy pogarszające się warunki pracy – bardzo szybko przeradzały się one w otwarty sprzeciw wobec sposobu sprawowania władzy. Robotnicy domagali się nie tylko chleba, lecz także szacunku, uczciwości i prawa do bycia wysłuchanym. Zamiast rozmowy spotykali się jednak z propagandą, represjami i przemocą. Każdy kolejny bunt pozostawiał po sobie coraz głębsze przekonanie, że komunistyczny system nie potrafi rozwiązywać konfliktów inaczej niż przy użyciu siły.
Największą słabością PRL okazało się to, że państwo coraz...
Archiwum Rzeczpospolitej to wygodna wyszukiwarka archiwalnych tekstów opublikowanych na łamach dziennika od 1993 roku. Unikalne źródło wiedzy o Polsce i świecie, wzbogacone o perspektywę ekonomiczną i prawną.
Ponad milion tekstów w jednym miejscu.
Zamów dostęp do pełnego Archiwum "Rzeczpospolitej"
ZamówUnikalna oferta
