Jak zrozumieć siebie z ADHD

autor zdjęcia: materiały prasowe

źródło: Rzeczpospolita

Diagnoza nie znosi odpowiedzialności za relacje, za decyzje, za sposób funkcjonowania w świecie. Ona tłumaczy pewne trudności, ale nie zwalnia z pracy nad sobą – mówi Anna Dudzińska, psycholog i psychoterapeutka z Kliniki Lepszego Dnia.

Często mówi się o „modzie na ADHD”. Coraz więcej osób zgłasza się po diagnozę z silnym przekonaniem, że ją otrzyma. Jak pani to widzi z perspektywy gabinetu?

Rzeczywiście, przychodzi dziś bardzo dużo osób, które mówią wprost: „Na pewno mam ADHD”. Przeczytali książki, artykuły, obejrzeli materiały w internecie, rozpoznają u siebie wiele objawów i szukają potwierdzenia. Diagnoza wydaje się u nich rozwiązywać trudności. To z jednej strony jest zrozumiałe, bo daje język i poczucie sensu, ale z drugiej niesie pewne ryzyka. Mówi się bowiem, że ADHD to supermoc, a tymczasem niesie ono olbrzymie koszty i konsekwencje w życiu.

To z czego bierze się ten wzrost zainteresowania?

Ja bym była bardzo ostrożna z mówieniem o tym wyłącznie w kategoriach mody. Raczej jest to efekt tego, że przez wiele lat ADHD – szczególnie u dorosłych – było niedodiagnozowane albo w ogóle nierozpoznawane. Wiele osób przez całe życie funkcjonowało z realnymi trudnościami, nie mając na nie żadnej nazwy ani wyjaśnienia.

Teraz, kiedy wiedza jest bardziej dostępna, ludzie zaczynają rozumieć, że to, co przeżywali od lat, nie było tylko ich „wadą”. Chcą to nazwać, zrozumieć i uporządkować. I to samo w sobie...