![[?]](https://static.presspublica.pl/web/rp/img/cookies/Qmark.png)
Josephine Baker: „Czarna Wenus”
Urodziła się w 1906 r. w amerykańskim St. Louis. Ale światową karierę zrobiła jako... francuska tancerka, aktorka i piosenkarka. Po wojnie, w czasie której pracowała dla Sił Wolnej Francji jako agentka wywiadu, zaangażowała się w działania przeciwko rasizmowi.
Nic bardziej nie uosabia rozbawionej i szaleńczej dekady lat 20. XX w., wciśniętej między katastrofę I wojny światowej i ponure lata 30. z Hitlerem i pomniejszymi dyktatorkami, jak tańcząca na scenach świata Josephine Baker. Przed stu laty „Czarna Wenus” zjawiła się w Europie. I jako zjawisko wywarła na kraj Woltera tak wieki wpływ, że Francja pochowała ją jako pierwszą czarnoskórą kobietę w Panteonie – zawodową tancerkę, która została przewodnika po aksjologicznych ścieżkach ludzkości.
Rola i wizerunek kobiety w międzywojniu
Lata 20. oddychały kobietą. Przejęcie przez nią wielu ról męskich w latach I wojny światowej, gdy zastępowała walczących na frontach ojców, synów i mężów, zaowocowało po umilknięciu broni prawdziwą „kobiecą rebelią”. Bo Wielka Wojna, owszem, zredefiniowała porządek świata, obaliła monarchie, wyznaczyła granice nowych lub zmartwychwstałych państw. Ale na skutek gigantycznych wstrząsów społecznych kobiety po raz pierwszy uzyskały prawo wyborcze, masowo podjęły pracę zawodową, a dzięki cywilizacyjnym zdobyczom – jak lodówka czy pralka – były mniej obciążone domowymi zajęciami. I pełną piersią zachłystywały się uzyskaną wolnością.
Ta najbardziej uwidaczniała się w modzie. Jeśli do tej pory obowiązywały surowe reguły, to teraz kobiety śmiało odrzuciły...
Archiwum Rzeczpospolitej to wygodna wyszukiwarka archiwalnych tekstów opublikowanych na łamach dziennika od 1993 roku. Unikalne źródło wiedzy o Polsce i świecie, wzbogacone o perspektywę ekonomiczną i prawną.
Ponad milion tekstów w jednym miejscu.
Zamów dostęp do pełnego Archiwum "Rzeczpospolitej"
ZamówUnikalna oferta
