Juliusz Cezar – bóg, ale nie król

autor zdjęcia: Musée Picardie

źródło: Rzeczpospolita

 „Juliusz Cezar nad brzegiem Rubikonu” – obraz Gustave’a Boulangera z 1854 r.

To historia bliższa nam, niż mogłoby się wydawać. 14 lutego 44 r. przed Chrystusem senat Republiki Rzymskiej obwołał Gajusza Juliusza Cezara dyktatorem wieczystym, imperatorem i ojcem ojczyzny. Nadał mu także godność Pontifex maximus, co w tłumaczeniu dosłownym oznaczało „najważniejszego budowniczego mostów”, ale w znaczeniu potocznym: najwyższego kapłana przewodzącego kolegium kapłańskiemu. Do czasów Cezara tytuł ten przysługiwał najstarszemu i najbardziej zasłużonemu kapłanowi. Do jego zadań należało: przewodniczenie najistotniejszym uroczystościom religijnym, zarządzanie kultem państwowym oraz wyznaczanie świąt w kalendarzu rzymskim.

Godność najwyższego kapłana narodziła się za panowania drugiego króla Rzymu – Numy Pompiliusza, który połączył plemienne kulty, stworzył reguły jednolitej państwowej...