Zanim spadły rakiety V-2: wykradzione tajemnice Peenemünde

autor zdjęcia: Royal Air Force

źródło: Rzeczpospolita

Zdjęcie rozpoznawcze Królewskich Sił Powietrznych: rakieta V-2 (A) na stanowisku testowym Peenemünde VII, 23 czerwca 1943 r.

autor zdjęcia: Bundesarchiv

źródło: Rzeczpospolita

Wernher von Braun (w środku), m.in. współtwórca pocisków balistycznych V-2. Peenemünde, 21 marca 1941 r.

autor zdjęcia: German Federal Archives

źródło: Rzeczpospolita

Poligon rakietowy Peenemünde – rakieta V-2 podczas startu (mobilna platforma konserwacyjna – po lewej), 1943 r.

autor zdjęcia: Wikipedia

źródło: Rzeczpospolita

Augustyn Träger (1896–1957) – oficer wywiadu Armii Krajowej w czasie okupacji niemieckiej

autor zdjęcia: Wikipedia

źródło: Rzeczpospolita

Roman Träger (1923–1987) – przekazał polskiemu wywiadowi szczegółowe informacje dotyczące przeprowadzanych w Peenemünde testów broni rakietowej V-1 i V-2

Gdy Europie groziło widmo nowej śmiercionośnej broni, to polski wywiad ustalił, że na wyspie Uznam powstaje niemiecki projekt mogący odmienić bieg wojny. Już za dwa tygodnie...

W maju 1943 r. niebo nad Bałtykiem nie było spokojne. Brytyjskie „drewniane cuda”, czyli lekkie dwusilnikowe Mosquito od tygodni przelatywały nad Peenemünde, fotografując każdy budynek, każdą polanę i drogę. Niemiecka obrona przeciwlotnicza, pewna, że to rutynowe loty zwiadowcze, nie zadawała sobie trudu, by niepokoić wrogie maszyny. Tak powstawał jeden z najważniejszych albumów fotograficznych II wojny światowej – album, który miał przypieczętować los ośrodka badań rakietowych III Rzeszy.

Przygotowania do operacji „Hydra”

27 czerwca 1943 r. Duncan Sandys, szef zespołu zbierającego dane wywiadowcze, mógł zamknąć teczkę z napisem „PEENEMÜNDE”. Wywiad wykonał swoje zadanie. Teraz zaczynało się trudniejsze zadanie – przygotowanie do jednego z najważniejszych nalotów wojny. 29 czerwca zebrał się Komitet Obrony. Zapadła decyzja: 800 bombowców – tyle potrzeba, by zmiażdżyć centrum badań nad Wunderwaffe, przyszłym „cudownym orężem” Hitlera. Przewidziana liczba samolotów była ogromna, ale stawka – jeszcze większa: powstrzymanie produkcji rakiet V-2.

Natychmiast ruszyła machina przygotowań. Na lotniskach i w hangarach słyszano tylko plotki o wielkiej akcji, której cel znała jedynie garstka ludzi. Blisko 4 tys. lotników żyło jeszcze w niewiedzy. Dla dowództwa najważniejsze było jedno – należało...