SN i TSUE wybierają między sprawiedliwością a przedawnieniem (1)

Spór o kredyty walutowe („frankowe”) nie toczy się o przedawnienie tylko o pretekst, czy można nie oddawać bankowi pieniędzy.

Problem przedawnienia w sporach o kredyty walutowe („frankowe”) stanowi tylko pretekst do ukrycia rzeczywistego sporu, czy kredytobiorca ma zwracać kredyt w obliczu wyroku zasądzającego, że umowa kredytu jest nieważna, a wszystkie wpłaty dokonane na rzecz banku podlegają zwrotowi.

Według popularnej teorii „o dwóch kondykcjach” sąd udziela ochrony kredytobiorcy w sposób wskazany powyżej, co wywołuje podwójny skutek:

1) konsument kredytobiorca zostaje zwolniony całkowicie z umowy i nabywa własność swojego mieszkania lub domu za darmo (po wykonaniu wyroku płatnością ze strony banku na konto byłego kredytobiorcy),

2) otwiera się roszczenie po stronie banku, aby wnieść pozew o zwrot świadczeń spełnionych przez bank z nieważnej umowy (zwane drugą kondykcją).

Kiedy powodowi kredytobiorcy zeznają w sprawie przeciwko bankowi, zazwyczaj wyjaśniają, że chcą się z bankiem rozliczyć po korzystnym dla nich wyroku, bo teoria o dwóch kondykcjach nie pozwala im na to przy wnoszeniu ich pozwu. Kiedy jednak bank wnosi przeciwko nim pozew – zawsze odpowiadają, że odmawiają zapłaty, bo roszczenia banku są przedawnione, lub że TSUE zakazuje bankom pozywać konsumentów.

Spór o przedawnienie jest sporem, czy bankowi trzeba oddawać pieniądze

Można więc odnieść wrażenie, że to zwykły spór jak każdy inny proces, więc zarzut przedawnienia jest jak...