orzecznictwo

Propagowanie nazizmu

W czasach, w których odżywają demony przeszłości, a niektórzy przychylnym okiem patrzą na współpracowników, twórców ustrojów totalitarnych, rozważania orzecznicze ukierunkowują się na regulacje, które mają czy mogłyby chronić przed wspomnianą przychylnością. Jednym z takich rozwiązań jest art. 256 kodeksu karnego, który spotkał się z wypowiedziami w judykaturze. Mimo modyfikacji tego przepisu należy dostrzec, że był on szczegółowo analizowany przez Trybunał Konstytucyjny i wywody te służą też do stosowania tego przepisu w obecnym jego brzmieniu.

Trybunał Konstytucyjny w 2014 r. orzekł, że art. 256 § 1 k.k., w części obejmującej zwrot „nawołuje do nienawiści”, jest zgodny z art. 42 ust. 1 i art. 2 oraz z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zauważył m.in., iż ustawodawca w art. 256 § 1 k.k. penalizuje dwa rodzaje zachowań:

1) publiczne propagowanie faszystowskiego lub innego totalitarnego ustroju państwa, oczywiście po zmianach regulacji, które weszły w życie 1 października 2023 r., również nazistowskiego i komunistycznego (niezależnie od zastrzeżeń co do doboru terminologii w ostatnim przypadku – czy nie raczej socjalistycznego, skoro komunizm to utopia bez dzierżyciela władzy), lub

2) publiczne nawoływanie do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych,...