KRS z przymrużonym okiem

Obecna Krajowa Rada Sądownictwa ma pełną swobodę w decydowaniu o ponownym rozpoznaniu każdej sprawy z urzędu

Od maja Krajowa Rada Sądownictwa ma nowych sędziowskich członków. Trzynastu tych lepszych i dwóch tych gorszych. Ci lepsi to sędziowie promowani przez przychylne ministrowi sprawiedliwości stowarzyszenia. Ci lepsi to ci, których w procedurze wymyślonej przez dziesięciu nominatów ministra pozytywnie zaopiniowała część sędziowskiego środowiska (60 proc.?). To oni czynią różnicę.

Dzięki tej trzynastce KRS znów stała się w pełni legalnym organem, organem, o którym mówi Konstytucja. W świetle podjętych przez Radę 11 czerwca górnolotnych uchwał nie można mieć chyba co do tego jakichkolwiek wątpliwości. Należący do owej trzynastki sędziowie upewniają nas zresztą o tym wygłaszanymi co rusz deklaracjami.

Nie taka zła neo-Rada

A jednak jest trochę jak u Eliota. „Pomiędzy ideę i rzeczywistość, pomiędzy zamiar i dokonanie, pada cień”. Już podczas pierwszych posiedzeń cudownie uzdrowionej Rady można było odnieść wrażenie, że Rada przymrużyła jedno oko, że postanowiła skoncentrować się na piętnowaniu i naprawie grzechów swoich poprzedników, nie dostrzegając, że przez ostatnie lata ta okropna neo-Rada podejmowała jednak również działania korzystne z punktu widzenia ochrony niezawisłości sędziów i niezależności sądów.

Czy do działań takich nie można bowiem zaliczyć tych uchwał neo-KRS, które uwzględniały...