Interes prawny w zaskarżeniu uchwał i zarządzeń

Art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie daje prawa do kwestionowania uchwał każdemu, kto uważa je za wadliwe. Skuteczne wniesienie skargi wymaga wykazania, że zaskarżony akt bezpośrednio narusza indywidualny interes prawny skarżącego.

Ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. DzU z 2026 r. poz. 662 ze zm.; dalej: u.s.g.) zawiera regulację chroniącą osoby, których interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Osoby takie mogą zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skargę można wnieść w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Skargi nie można wnieść, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i ją oddalił (art. 101 ust. 1–2a u.s.g.).

Prawo do wniesienia skargi

W orzecznictwie podkreśla się, że legitymacja skargowa określona w art. 101 u.s.g. stanowi lex specialis wobec ogólnej normy wynikającej z art. 28 k.p.a. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 u.s.g. stroną może być tylko podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Należy podkreślić, że skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis i do wniesienia jej nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyrok NSA z 12 marca 2013 r....