Mazurski pogrom Rosjan

autor zdjęcia: Hugo Vogel

źródło: Rzeczpospolita

Współpraca Paula von Hindenburga (1847–1934) i Ericha Ludendorffa (1865–1937) połączyła doświadczenie, spokój i autorytet pierwszego z energią oraz talentem operacyjnym drugiego. Ich wspólne decyzje pozwoliły Niemcom skoncentrować siły przeciwko armii Samsonowa i doprowadzić do spektakularnego zwycięstwa pod Tannenbergiem

Koniec sierpnia 1914 r. był na Mazurach czasem wyjątkowo niespokojnym. Rosyjska 2. Armia generała Aleksandra Samsonowa wkraczała coraz głębiej w terytorium niemieckie, siejąc spustoszenie. W Petersburgu panowało buńczuczne przekonanie, że wielka rosyjska ofensywa przebiega pomyślnie, a droga do Berlina stoi otworem. W rzeczywistości rosyjskie wojska wchodziły właśnie w pułapkę, która w ciągu kilku dni miała zakończyć się jedną z największych klęsk armii carskiej w pierwszych miesiącach Wielkiej Wojny.

Prusy Wschodnie miały dla Niemców nie tylko znaczenie strategiczne. Były częścią historycznego centrum państwa pruskiego, ziemią związaną z tradycją zakonu krzyżackiego i dynastią Hohenzollernów. Dlatego rosyjska ofensywa od początku była dla Berlina nie tylko problemem militarnym, lecz także ciosem w prestiż państwa.

Rosjanie wkraczali na te ziemie z dwóch stron: 1. Armia...