Z orłem w koronie

źródło: IPN

Ujawnienie b. Obwodu AK Mińsk Mazowiecki wrzesień 1945 r.

źródło: IPN

St. sierż. Mieczysław Dziemieszkiewicz „Rój” – komendant Komendy Powiatowej NZW kryptonim „Ciężki”

źródło: IPN

Olbrzym – Plakat Włodzimierza Zakrzewskiego

źródło: IPN

Ryngraf por. Franciszka Majewskiego „Słonego” – dowódcy oddziałów partyzanckich 11. Grupy Operacyjnej NSZ

źródło: IPN

Fragment dziennika 2. szwadronu 6. Brygady Wileńskiej AK zawierający informacje o tzw. robotnikach z Chodakowa

Powojenne powstanie antykomunistyczne – życie codzienne w nowej rzeczywistości i walka zbrojna

Fakt, że setki konspiracyjnych inicjatyw lokalnych, które pojawiły się w Polsce po styczniu 1945 r. (tj. po rozwiązaniu AK), tworzyli konspiratorzy wyrastający z szeregów Polskiego Państwa Podziemnego, powodował, iż w większości starały się one nawiązywać wprost do standardów wypracowanych w latach 1939 – 1944.

Wojsko narodowej samoobrony

Wbrew opinii ukutej przez komunistyczną propagandę, cechą charakteryzującą większość oddziałów leśnych przynależnych do poważnych inicjatyw organizacyjnych był ich wymiar wojskowy. Począwszy od dyscypliny oraz szkoleń opartych na wzorcach Wojska Polskiego z okresu międzywojennego, a skończywszy na umundurowaniu (reguły te obowiązywały m.in. w DSZ, AKO, WSGO „Warta”, Zrzeszeniu WiN, KWP, Zgrupowaniu „Błyskawica”). Dość powszechnie korzystano wprawdzie ze zdobycznych mundurów „ludowego” Wojska Polskiego, wyróżniając je jednak typowymi dla podziemia niepodległościowego emblematami: orzełkami z koroną, ryngrafami z wizerunkiem Matki Boskiej czy też naszywkami – np. Pogotowia Akcji Specjalnej NZW – SWO – Śmierć Wrogom Ojczyzny.

Wbrew tezom komunistycznej propagandy, konspiracja niepodległościowa, z racji dysproporcji sił, nigdy nie była stroną inicjatywną w walce z komunistyczną władzą i siłami sowieckimi. Nawet w 1945 r., w okresie największej aktywności bojowej, siły podziemia dysponujące wyłącznie bronią lekką miały bowiem...