Alternatywa dla zagranicznej kontroli nad bankami

autor zdjęcia: Jakub Ostałowski

źródło: Fotorzepa

źródło: Archiwum

źródło: Rzeczpospolita

Roz­pro­szo­ny ak­cjo­na­riat po­zo­sta­je w prak­ty­ce je­dy­ną po­wszech­nie sto­so­wa­ną i apro­bo­wa­ną przez re­gu­la­to­rów for­mą osta­tecz­nej kon­tro­li nad nie­pań­stwo­wy­mi ban­ka­mi

Postulat podjęcia przez władze regulacyjne działań w kierunku zwiększenia udziału w sektorze bankowym podmiotów mających swoje faktyczne centra decyzyjne w Polsce (Stefan Kawalec, „Udomowić banki", „Gazeta Wyborcza", 7 listopada 2011) wywołał wiele komentarzy. Nie powtarzamy tutaj argumentów za „udomowieniem" i nie ustosunkowujemy się do wszystkich istotnych wątpliwości podniesionych dotąd w dyskusji na ten temat.

Koncentrujemy się na odpowiedzi na wątpliwości, jakie wywołał przedstawiony w cytowanym artykule postulat zastępowania dominującego dziś w polskim sektorze bankowym modelu banku zależnego od zagranicznej grupy bankowej przez model banku z rozproszonym akcjonariatem prywatnym.

Zdaniem wielu osób akcjonariat rozproszony nie gwarantuje stabilności i bezpieczeństwa banku. Według tego poglądu bank powinien posiadać dominującego właściciela, który nadzoruje kierownictwo banku, interesuje się nie tylko wynikami krótkookresowymi, lecz także jego długoterminowymi perspektywami, a w sytuacji awaryjnej, gdy bank popadnie w kłopoty, może go wesprzeć, dokładając kapitał. Nie wszyscy jednak zdają sobie sprawę, że choć pogląd ten zawiera pewne elementy racjonalności, to z różnych przyczyn nie odpowiada rzeczywistości we współczesnym świecie.

Rozproszenie akcjonariatu traktowane jest per saldo jako czynnik zwiększający bezpieczeństwo...