Epsteinizacja życia a surowe prawo

Umniejszanie autorytetu sędziom i podważenie ich niezawisłości to atak na jedną z konstytucyjnych władz, która sama ma największą zdolność do kształtowania społecznie pożądanych postaw.

Afera Jeffreya Epsteina wstrząsnęła cnotliwym światem, który śle na przemian wyrazy oburzenia, pogardy i złości. Odwrócony efekt tej afery polega na tym, że rodzi się przeświadczenie odwrotne od tego pierwotnego przekazu, który pokazywał zgniliznę ludzkich wartości i ośmiornicy kontaktów i powiązań.

Ten obrazek, komiksowy, w pełnym makijażu, jest tak groteskowy, że jak ulał wpisuje się w świat dzisiejszej komunikacji, prostej, autopromocyjnej, opartej na wyparciu rzeczywistości i podsycającej narkotykowy głód społeczny bujania w obłokach.

Nie starcza już zażenowania

Zażenowanie budzi nie ta chóralna tyrada większych lub mniejszych bohaterów tej afery, lub nawet incydentalnie wymienionych na milionowych kartach akt osób, które prześcigają się w dowodzeniu swojej niewinności, przypadkowości. Nie żyjemy w czasach inkwizycji i każdy ma prawo do obrony oraz respektowania zasady domniemania niewinności. Dlatego główne zażenowanie nie bierze się z tego, że słyszymy rozsierdzony jednogłos w obronie przed ostracyzmem społecznym, bo trudno tu i teraz – w procesie przed telewizorem – sprawiedliwie oddzielić ziarna od plew.

Zażenowanie budzi fakt, że ośmiornica działań przestępczych była tak rozległa i tak niezauważalna. Z drwiną i smutkiem spoglądając na tysiące innych afer, oglądając przy tym po raz któryś film „Piłkarski...