„Lalka”: horror o sługusach Rosji

autor zdjęcia: Karolina Jóźwiak/Mat. Pras.

źródło: Rzeczpospolita

Marcin Bosak (na koniu) jako Wokulski i Szuman (Waldemar Barwiński)

Spektakl Mikity Iłynczyka wystawiony w stołecznym Teatrze Dramatycznym to rodzynek i święto na polskich scenach.

Jaki spektakl mógł zaproponować trzydziestojednoletni reżyser, chroniący się w Polsce przed reżimem Aleksandra Łukaszenki, urodzony tam, gdzie Adam Mickiewicz, czyli w Nowogródku? Reżyser jest wnukiem szlachcianki, która ożeniła się z czerwonoarmistą i wygaszała swoją polskość z obawy o rodzinę. Dziś Iłynczyk pracuje w wolnej Warszawie, w wyburzonym po powstaniu Śródmieściu, gdzie wzorem Moskwy stoi Pałac Kultury i Nauki, wieczna pamiątka gwałtu Stalina na Polsce, która już jednak nie odstrasza przed odradzającą się masochistyczną prorosyjskością. Wszak Grzegorz Braun próbuje się przecież kontaktować z Siergiejem Ławrowem, ministrem Władimira Putina, tak jakby chciał żyć pod zaborami.

Rozmowa o Polakach

Wybór „Lalki” przez reżysera zakorzenionego już w naszym kraju, z Kartą Polaka, dwukrotnego laureata dramaturgicznej Nagrody Aurora, mającego na koncie spektakle w stołecznym Teatrze Studio i Teatrze Polskim w Poznaniu, nie jest wyłącznie ruchem komercyjnym, obliczonym na odcinanie kuponów od filmowych produkcji, jakie będą miały premierę w tym roku – fabuły z Marcinem Dorocińskim i Kamilą Urzędowską oraz serialu Netflixa z Tomaszem Schuchardtem i...