O „sędziach dublerach” w TK raz jeszcze

Prowadzenie publicystycznych dywagacji „o monarchicznym dziedziczeniu tytułów” nie przybliża nas do celu, jakim jest przywrócenie stabilności instytucji państwa.

Problem z tzw. miejscami zdublowanymi w Trybunale Konstytucyjnym to konsekwencja wykreowania narracji o „sędziach dublerach”, która znacząco przyczyniła się do rozchwiania systemu demokratycznych instytucji państwa. Przywrócenie ich stabilności wymaga rozwiania wszelkich wątpliwości w tym względzie. Prowadzenie publicystycznych dywagacji „o monarchicznym dziedziczeniu tytułów” nie przybliża nas jednak do tego celu.

Koncepcja dublera

Poprzez odwołanie do „dziedziczności w monarchii” dr Marcin Krzemiński stara się zakwestionować („Nie mylmy kadencji z dynastią”, „Rzeczpospolita” z 10 kwietnia 2026 r.) część narracji „o sędziach dublerach” („Czy w składzie TK mamy nowego „sędziego dublera”, „Rzeczpospolita” z 2 kwietnia 2026 r.). Podważa on tezę, zgodnie z którą kolejna osoba wybrana na sędziego TK w miejsce „sędziego dublera” miałaby być nowym „dublerem”, co skrótowo określiłem jako „swoiste dziedziczenie miejsca zdublowanego”. To z kolei wywołało u mojego polemisty skojarzenie z „monarchiczną dziedzicznością tytułów”.

Idąc tym tropem...