Czego można się spodziewać po Pałacu Sprawiedliwości?

Rzeźby funkcjonujące przed europejskimi instytucjami nie są jedynie elementami przestrzeni.

Sztuka obecna w przestrzeni publicznej – poza muzeami i gmachami jej dedykowanymi – staje się zjawiskiem coraz częściej spotykanym. Nie zawsze przyciąga uwagę od razu, częściej pozostaje w tle, wpisana w architekturę i codzienny rytm instytucji.

Jej obecność rzadko bywa przypadkowa. Towarzyszy miejscom, w których codzienność naznaczona jest wagą podejmowanych decyzji – urzędom, instytucjom publicznym, a także budynkom wymiaru sprawiedliwości. Wyznacza rytm ich przestrzeni, czasem kierując uwagę ku wartościom, które instytucje te chcą chronić lub promować. W tym sensie nie jest dodatkiem, lecz elementem współtworzącym sposób, w jaki dana instytucja komunikuje się ze społeczeństwem.

Ten cykl jest zaproszeniem do krótkiej refleksji nad takimi właśnie dziełami. Punktem wyjścia będą historie twórców i obiektów zgromadzonych w kolekcji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w Luksemburgu – miejsca, w którym sztuka spotyka się z porządkami i tradycjami prawnymi wielu krajów. Idea tej kolekcji powstała pod koniec lat 60. XX wieku. Obejmuje ona dzieła sztuki współczesnej – rzeźby, obrazy, grafiki, a także obiekty sztuki tekstylnej. Państwa członkowskie mogą wypożyczać do niej dzieła reprezentujące ich dziedzictwo kulturowe. W praktyce oznacza to, że kolekcja ta nie ma charakteru zamkniętego, lecz pozostaje w ciągłym drganiu, odzwierciedlając...