Smuga cienia

Interesująca mogłaby być ankieta, w której adwokaci mieliby odpowiedzieć na pytanie, czy w swojej pracy ufają prokuraturze. Obawiam się jednak, że wynik byłby druzgocący.

Smutną i niestety powtarzającą się jak smuga cienia historię z naszej adwokackiej rzeczywistości opowiedział mi kolega. Któregoś dnia dostał pismo od prokuratora, że jego klient wypowiedział mu pełnomocnictwo.

Zdziwiło go to, bo jeszcze kilka dni wcześniej był z klientem w jak najlepszej komitywie. Jako człowiek ciekawy świata i mechanizmów jego działania próbował tę sytuację wyjaśnić, ale niestety nie był już jego obrońcą i nie mógł odwiedzić klienta w areszcie.

Zapomniał zatem o sprawie do czasu, gdy zadzwonił do niego sam klient, który przepraszając za zaistniałą sytuację i zapewniając, że był z jego usług w pełni usatysfakcjonowany, wytłumaczył, że musiał zrezygnować z obrony, tłumacząc, że zażądał tego sam prokurator, oświadczając, że od tego, czy klient zrezygnuje z usług dotychczasowego obrońcy, uzależnia negocjacje na temat dobrowolnego poddania się karze.

W naszym fachu sprawy rzadko dają o sobie zapomnieć

Postawił sprawę wprost, że woli rozmawiać z obrońcą związanym blisko ze środowiskiem PiS i przy dotychczasowym obrońcy nie podejmie rozmów w sprawie procedur wynikających wprost z k.p.k. Kolegę zagotowało, bo sprawa nadawała się, jeśli nie do pokazania prokuraturze, to przynajmniej dla rzecznika...