Rozłam kościoła odszkodowawczego

Uchwała SN z 14 maja 2026 r. jawi się jako klątwa rzucona przeciwko przedsiębiorcom budowlanym borykającym się z nierzetelnymi kontrahentami.

W głośnej uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 14 maja 2026 r. (III CZP 25/25) przyjęto, że „Odszkodowanie za szkodę wynikłą z nienależytego wykonania zobowiązania z umowy o roboty budowlane nie może zostać ustalone jako równowartość kosztów usunięcia wad”. W oczekiwaniu na jej pisemne uzasadnienie, moje myśli powędrowały do czasów średniowiecznych. Ujrzałem kardynała Humberta, który przybywszy z misją papieską do Konstantynopola w 1054 r., aby załagodzić spór z patriarchą Michałem Cerulariuszem, finalnie złożył jednak bullę ekskomunikacyjną na ołtarzu katedry Hagia Sophia, dając początek Wielkiej Schizmie, czyli rozłamowi chrześcijaństwa na katolicyzm i prawosławie. Z góry przepraszam tę hiperbolę, którą zamierzam rozwinąć w kolejnych szatańskich wersetach felietonu, choć zastrzegam zarazem, że są to przeprosiny pozorne i całkowicie nieszczere, albowiem jestem prawnikiem.

Dzieje sporu

Tak jak Wielka Schizma stanowiła konsekwencję dłuższego procesu polityczno-kulturowego oraz rywalizacji pomiędzy Wschodem i Zachodem, tak i uchwała z 14 maja 2026 r. nie wzięła się znikąd, zaś spór o kwestię odszkodowawczą narastał w łonie SN od dłuższego czasu równolegle do innych sporów. Tak jak na Zachodzie konsekwentnie posługiwano się łaciną, a Wschód zdominowała greka, tak niektóre składy sędziowskie odeszły od ugruntowanej w...